Reflecteren

Einde van het jaar.

Ja, dan doe je dat.

Wat ging goed. Wat niet.

Wat neem je mee. Wat laat je achter.

Ik merk dat ik dit jaar anders reflecteer. Minder in maanden. Meer in jaren.

In paden. In omwegen. En soms in mist.

Ik kijk terug op de laatste zes jaar. Op het pad dat ik sinds 2019 bewandel.

Want daar begon voor mij echt iets. Mijn carrière zoals die nu is.

Mijn podcastambities. Mijn missies.

Mijn liefde voor audio. Voor stemmen. Voor verhalen.

Maar misschien begint zo’n pad nooit op één moment.

Misschien moeten we daarvoor verder terug.

Want waar begint je carrière doel eigenlijk?

Wist jij al wat je wilde worden toen je jong was?

Had jij je pad al uitgestippeld?

Of werd je onderweg afgeleid? Door verwachtingen van anderen. Van jezelf. Van de maatschappij.

Soms loop je op een pad waarvan je denkt dat het helder is.

Tot je ineens in de mist staat.

En je je afvraagt: loop ik eigenlijk wel mijn eigen route?

Of volg ik een pad dat ooit voor me is uitgestippeld?

(Met de beste bedoelingen van iedereen om me heen!).

Ik geloof steeds meer dat je altijd precies bent waar je moet zijn.

Elk pad brengt iets.

Je loopt nooit verkeerd.

Maar in 2019 werd mijn pad voor mij ineens heel duidelijk. En vooral: helder.

Het trok me naar audio.

Naar luisteren.

Naar verhalen horen en vertellen.

Naar dingen openbreken. Taboes doorbreken. Naar echtheid.

En dat via mijn stem. En die van anderen. Verhalen naar boven halen die gehoord moesten worden.

In de vorm van podcasts.

Maar eigenlijk was dat pad er al veeeeel eerder, in 2003.

Ik liep stage liep bij Corino Films en presenteerde The Wild Wake Up bij Wild FM.

Maar ik was toen niet klaar voor die wereld, omdat pad te bewandelen.

Ik had nog andere dingen te leren te doen.

Het was ook een wereld waarin je moest vechten voor je plek. Ellebogenwerk.

Weinig plekken. Veel mensen.

Ik was heel lang heel onzeker. Veel onzekerder dan mensen zagen of dachten.

Van buiten leek ik sterk en zelfverzekerd. Ik had een grote mond, was aanwezig maar van binnen voelde ik me allesbehalve dat.

Ik ben vroeg gestopt met school en liep jaren rond met een gevoel dat ik niks wist, kon of toevoegde.

Dat ik dom was. Niet goed genoeg. Te weinig algemene kennis.

En al die stempels(grotendeels zelf opgeplakt) drukte op alles wat ik deed.

Tijdens producties zat ik regelmatig huilend op de wc.

Niet omdat ik het niet wilde, maar omdat ik dacht dat ik het niet kon!

De stress. De druk. De angst om door de mand te vallen.

Het paste niet.

Nog niet.

Fast forward naar 2018.

Ik luisterde alles. Man man man. Echt Gebeurd. Laura H. Bob en alles dat voorbij kwam in mijn apple podcast! (Ik luister nog steeds het liefste via apple podcast!)

Ik voelde ook meteen dit wil ik ook en dit kan ik ook! Dit is mijn pad!

Toen ik zelf Adem in, adem uit (2019) ging maken, moest ik mensen nog wel uitleggen wat een podcast was.

Dat je het kon downloaden. Dat het een audiobestand was. Dat het gewoon op je iPhone stond.

Podcast stond nog aan het begin.

Inmiddels is dat totaal veranderd.

Podcast is gigantisch gegroeid.

En dat maakt mij heel blij. Want voor mij zijn er nooit genoeg podcasts.

Net zoals er nooit genoeg boeken, tv-programma’s of verhalen zijn.

Sommige blijven. Sommige verdwijnen. En dat is allemaal oké!

En nu, aan het einde van dit jaar, reflecteer ik niet vanuit twijfel, maar vanuit helderheid.

Waar ik een paar jaar geleden nog geen idee had waar ik aan begon, voel ik nu vertrouwen.

In mijn stem.

In mijn keuzes.

In het pad dat zich steeds duidelijker laat zien.

Ik sluit dit jaar af met meer kennis dan ooit. Met een bedrijf dat gezond groeit.

Met plannen waar ik heel veel energie van krijg.

Met zin om interne communicatie inclusiever, menselijker en eerlijker te maken.

Met humor. Met scherpte. Met podcasts.

Want er kan nog zoveel meer met audio dan we nu doen.

En ja, ik zeg het vaker: iedereen moet een podcast.

En daar ga ik me in 2026 keihard voor inzetten.

Verder wens ik dat iedereen zijn eigen pad gaat bewandelen.

Dat je je door de mist heen beweegt, soms een zijpad neemt,

maar uiteindelijk altijd weer terugkomt op je eigen route.

Ook hoop ik dat je geniet van elke stap die je zet.

Trots bent op de obstakels die je overwint.

En soms gewoon even knuffelt met de beren die je onderweg tegenkomt.

En als het pad echt even te ingewikkeld wordt: VERTRAAG

Neem de tijd om te onderzoeken waar het je naartoe leidt.

Vertraging is nodig voor helderheid.

Een stap terug zijn er vaak drie vooruit.